Yaklaşık 16. yüzyılın başlarında Fransa'da ortaya çıkan çellonun orta kısmında, diğer yaylı enstrümanlarda olduğu gibi F harfini anımsatan iki adet ses deliği bulunur. Viyolonsel ismiyle de bilinen çello, keman, viyola ve kontrbasın da içinde bulunduğu yaylı çalgılar ailesindendir.

Çellonun başlangıçta, ortaya çıkış amacı orkestralardaki bas seslerini desteklemektir. 18.yüzyılın başlarında kendi başına kabul görmeye başlamıştır. Yapısı büyüktür ve diğer enstrümanlara eşlikçi olarak sınıflandırılmaktadır. Bu açıdan viyola ile benzer muamele gören çello, çoğunlukla keman için yazılan eserlerin sonradan düzenlemeleri ile öne çıkmaya başlamıştır.

Çello’yu bugünkü bilinen haliyle tasarlayan ilk kişi, ünlü enstrüman yapımcısı Amati ailesinden; Andrea Amati’dir.